صُراحی

کارهای سنگین مردانه

shakilon — Thu, 19 Nov 2009 19:31:33 GMT

خوب به نظرم بعد از پست ظریف و لطیف و خانمانه ی قبلی وقتشه که براتون این ماجرا رو هم تعریف کنم.

اینجا اصولا برای انجام خیلی از کارها تفکیک خانم و آقا ندارن. منظورم اینه نمیگن این کار سخته و خانمها نباید انجامش بدن. یعنی انگار بعد از مبارزاتی که برای تساوی حقوق زن و مرد انجام دادن با قبول همه نوع کاری خانمها اون تفکیک رو برداشتن و تا به امروز هم این ماجرا ادامه پیدا کرده. این هم اعتراف کنم نسبت به ما نه تنها پسرهاشون که دخترهاشون هم دست به آچارتر و قوی تر هستن.

چند تا نمونه مثال بزنم:

پارسال که تنها بودم باید خونه رو رنگ میکردم. لازمه بگم اینجا ملت همه ی کارها رو خودشون انجام میدن از نقاشی و کاغذ دیواری کردن بگیر برو تا آخر. حالا رنگ کردن یه طرف، حمل سطلهای رنگ 30-20 کیلویی غصه ی من شده بود. همون دوستهای آلمانی مهربون که بهم کمک کردن، برای خرید هم همراهیم میکردن و از بس من مفاصل ضعیفی دارم از زانو و مچ دست و ... که دوستم جاش رو با من عوض کرده بود اون عمده ی کارها رو انجام میداد و من کمکش میکردم. برام باور کردنی نبود یه دختر که کمی جثه اش از من درشتتره بتونه اون همه بار سنگین رو اون هم نه برای خودش برای کس دیگه ای حمل کنه. خداییش تو نقاشی هم من نفر اصلی نبودم و زود میبریدم و خسته میشدم و اون مدام بار من رو به دوش کشید.

یا مثلا امیر که خودش آدم دست به آچاریه، تو ایران خیلی ابزار و وسایل زیادی نداشت و همیشه از دیدن اینکه بابای من کلی ابزار و ادوات فنی داره کیف میکرد. وقتی اومدیم اینجا بنا به نیاز یه ست کامل آچار و پیچ گوشتی خرید که بهش یه کمی میبالید تا اینکه یه بار که برای کمک به یکی از دوستهای من به خونه اش رفته بودیم هردومون از دیدن کلی ابزار و وسایل تو خونه یه دختر مبهوت مونده بودیم و به قول امیر حتی از بابای من هم بیشتر ابزار داشت اون دوستم.

همه اینها رو گفتم تا به اینجا برسم که من از دفعه ی اولی که اومدیم، تو دانشگاه یه کار دانشجویی انجام میدم که شامل بررسی و آنالیز سیگنالهای زلزله از یه محدوده خاص هست. بعد از یک سال و نیم تصمیم گرفتم ببینم کار تو قسمتهای دیگه انستیتو چطوره. برای همین نصف زمانم رو به کار قبلی و نصف دیگه اش رو به کار تو آزمایشگاه ژئوفیزیک اختصاص دادم. این بخش دوم برام خیلی جالب و جدیده. یعنی تا حالا نه خودم همچین کاری انجام دادم و نه دیده بودم خانمی انجامش بده. باید یه سری نمونه (عموما استوانه ای شکل) با ارتفاع و قطرهای مختلف از سنگهای مختلف برای تستها تهیه کنیم. این کار شامل دریل کاری و سوهان زدن و استفاده از سنگ فرز میشه. خیلی کار خشن و سنگین و خطرناکی هم هست اما من دارم انجامش میدم و باید بگم از اینکه ترسم از اینجور وسایل ریخته خیلی ذوق کردم. باید بگم درسته کار آسونی نیست اما برام دیگه ابهت کار مردونه وجمله ی معروف "نه این کار خانمها نیست" و عباراتی از این دست رنگ باخته.

خلاصه که چنین آدم فنی ~~هستم~~ شدم من.

میگم آخر خودم رو چشم میزنم ها D-;

بافتنی

shakilon — Tue, 17 Nov 2009 16:53:33 GMT

از بچگی از خیاطی کردن خوشم نمیومد. حتی وقتی همراه مامان یا پوران جون میرفتیم خرید، ورود به بزازی و انتخاب پارچه و ... جز قسمت نامطلوب بود برام. الان که فکر میکنم میبینم از یه طرف قدم به پیشخون بزازی ها نمیرسید که لااقل کنجکاوی کنم و از طرف دیگه هم از مرکز توجه دور میشدم چون خرید پارچه در حیطه ی مسائل مربوط به من نمیشد (اون موقع ها تک فرزند و تک نوه بودم پس باید بدونین این در مرکز توجه نبودن برام چه حکمی داشته) و اینها دست به دست هم دادن تا من به مقوله ی پارچه و خیاطی علاقمند نشم. حتی یه خاطره ی بد هم دارم که تو یکی از این خریدهای پارچه گم شدم. گرچه خیلی زود پیدام کردن اما این هم اضافه میشه باز به همون موضوع. خلاصه این موند روم تا همین حالا که من با دوخت و دوز و ظریف کاری و سوزن و نخ هنوز هم دوست نشدم. ا

اما به جاش از همون بچگی بافتنی رو دوست داشتم. اون موقع ها پوران جون هم ماشین بافتنی داشت و هم دستی با میل و کاموا میبافت. عاشق قسمت کلاف پیچیدن بودم که یه عالمه نخ رو شکل یه حلقه ی بزرگ مینداخت دور دو تا ساعدم و خودش از یه سر میچیدش دور هم تا گوله بشه و من باید برای راحت تر شدن کار یه نیم چرخی به دستام میدادم. خیلی حس خوبی داشت. از اینکه یه پای مهم ماجرا باشم و اندازه ی یه آدم بزرگ نقش ایفا کنم تو یه کاری خیلی خوشم میومد اون هم کاری که بقیه آدم بزرگها کسل کننده میدونستنش و همش از زیرش در میرفتن و نق میزدن و اعصاب پوران جون رو به هم میریختین. اون وقت من مثل شیر بدو بدو داوطلب بودم که عهده دارش بشم. خلاصه این حس هم موند روم تا حالا.

بعدش که بزرگتر شدیم دوره ی راهنمایی درس حرفه و فن دو نیمه داشت: نظری و عملی. و سوزن دوزی و خیاطی هم شامل میشد. من که روز خوشش از این کارها خوشم نمیومد حالا باز ای با چرخ خیاطی اونقدرها میونه ام بد نبود اما معلممون میگفت باید با دست بدوزین. فکر کن دیگه الان عشایر هم با دست نمیدوختن حالا بیا پیش بند و دامن رو با دست بدوز اون هم بخیه دوزی، وااااااااااااااای. خوب میشه حدس زد این بخش رو تماما مامان به عهده داشت.

گذشت و رسیدیم به دبیرستان و سال اول طرح کاد. اون هم با گلدوزی و سوزن دوزی. فکر کنم اگه من به جای هر یه نق یه کوک میزدم ها الان استادی بودم برا خودم. بازهم مامان جورم رو کشید اما شماره دوزی و بافتنیش رو خودم انجام دادم چون خوشم میومد. از بچگی از اینکه شماره دوزی هم توش نقشه خونی داشت و هم علامت دوختش ضربدر بود دوستش داشت (از همون موقع من اهل منطق و ریاضی بودم ها) و همون سال هم طرح کاد بالکل جمع شد و خلاص.

حالا این رو داشته باشین که من خانواده مادری کدبانو و هنرمندی دارم یعنی یه چیزی میگم یه چیزی میشنوین ها. یه خاله ام مدتها با یکی از اقوام مزون داشتن و کار سنگ دوزی لباس عروس انجام میداد و اون یکی خاله ام قلاب دوزی اش حرف نداره. پوران جون خیاطی و بافتنی اش و خاله ی مامان گلدوزی و سرمه دوزی و خیاطی و بافتنی و ... مامان خودم هم با وجودی که معلم بوده و نه خانه دار در همه ی اونها دستی داره فقط آرتروز خیلی بهش مجال نمیده دیگه و بقیه هم مفاصل انگشتهاشون بدتر از همدیگه است. اما تو همچین فامیلی من نوبر بودم.

تا اینکه پارسال که اینجا تنها بودم یکی از دوستان آلمانی رو در حال بافتن شال گردن دیدم و یاد ایام شد برام و ته کارش هم اون یکی دوستم که به این آموزش میداد بلد نبود کور کنه که من در اوج ناباوری خودم، یه مدتی با خودم فکر کردم و یادم اومد باید چکار کنه و بهش یاد دادم و این شد که هوس بافتن به سرم افتاد. رفتم و میل و کاموا خریدم و چون تنها و دلتنگ امیر بودم به صورتی عشقولانه برای امیر یه شال سر انداختم. در سفر غافلگیرانه ام هم به ایران اون رو که البته هنوز تموم نشده بود با خودم برای امیر سوغاتی بردم که این هم خودش برای همه یه بهت گنده بود که شکیلا و کار دست !!!

تو اون سفر هم هم همه یه چند رجی اون شال رو بافتن و شد یه جورایی از آب گذشته و تا تموم بشه و امیر بیاد فکر کنم فقط یکی دو هفته از سرما مونده بود که شال لازم بود و زیاد استفاده نشد. و امسال هم کاپشن امیر کلاه نداره و من رفتم باز یه کلاف دیگه از همون پارسالی خریدم که با یه کلاف که از شال مونده بوده براش کلاه ببافم و الان مشغولم. گاهی که تو قطار مشغول بافتن میشم مردم با تعجب نگاه میکنن از اینکه یکی با سن من اون هم دانشجو (از ایستگاهی که سوار میشم میفهمند) مشغول بافتنه حیرت میکنن و پیرترهاشون هم طاقت نمیارن و میپرسن داری چی میبافی. خلاصه اینکه یه جورایی کاری در حال انقراض رو دارم احیا میکنم اون هم من که مشهور به فرار از کارهای خانمانه هستم. در ضمن از اینکه یه جورایی نشون میدم از اون خون هنرمندخاندان مادری در رگهای من هم جاریه حس خوبی دارم. فقط امیدوارم اتمام کلاه به عمر سرمای امسال قد بده.

خلاصه که اینگونه هنرمندی ~~هستم~~ شدم من.

دست در دست هم دهیم به مهر

shakilon — Sat, 31 Oct 2009 15:34:53 GMT

شاید خیلی ها در جریان حکمهای اعدام افرادی که در نوجوانی و زیر سن قانونی مرتکب جرم شدند و نیز اجرای این احکام در مورد اون نوجوانها بعد از سپری کردن سالهایی از عمر در زندان و رسیدن به سن قانونی باشند.

نمیدونم چند نفر با حذف این مجازات یا لااقل با حذف اون برای مجرمین زیر سن قانونی و قتلهای بدون قصد قبلی موافقند.

من معتقدم در جامعه ای که ملتش زیر فشارهای اقتصادی و اجتماعیه احتمال وقوع جرم و جنایت بالاست چون در این شرایط بستر رشد فرهنگی بسیار ضعیفه. عامل اصلی جنایت در چنین وضعی در درجه ی اول فرد مجرم نیست پس عادلانه نیست که اشد مجازات برای مجرم در نظر گرفته بشه و جامعه یا حاکمیت یا دولت زیر بار ضعفهایش نره و از خودش سلب مسولیت کنه و هیچ بهایی هم نپردازه.

من میگم اگه یه نفر در شرایط درگیری و نزاع و یا اختلال روانی آدم کشته این دلیل نمیشه که دادگاه و قاضی عادل (!) که در سلامت عقل و روان باید دادرسی کنه با اون مقابله به مثل کنه. یعنی اگه مثل اون مجرم عمل کنه دیگه فرقی با اون نداره.

من فکر میکنم انسان به حکم اینکه جایزالخطاست به علت امکان بروز خطا نباید مجازات غیر قابل جبران برای هیچ مجرمی تعیین کنه.

به نظر من به هیچ وجه نباید ولی دم و بازماندگان مقتول حق دخالت در تعیین جرم داشته باشند چون اساس عدل و بی طرفی در قضاوت رو مخدوش میکنن.

من اگه بخوام باز هم بنویسم که چی میگم و چی فکر میکنم و نظرم چیه این پست میشه مثنوی هفتاد من کاغذ اما این هم بگم که اصلا تحت هر شرایطی کشتن اشتباهه پس باید در این قانون مجازات اعدام تجدید نظر کرد.

پس

برای اعتراض به این روند قضایی و احکام صادره اش و با اینکه قبول دارم باید قانون اصلاح بشه اما چون این پروژه زمان میبره فکر میکنم باید به آقای مصطفایی (وکیل نوجوانان در شرف اعدام) دست یاری بدیم برای جمع کردن دیه و جایگزینی اون با قصاص تا به عنوان اولین قدم از اجرای حکمهای در شرف وقوع ممانعت بشه و بعد شاید با این اقدام سیستم قضایی با در نظر گرفتن تعداد افراد یاری رسان در این ماجرا متوجه مخالفت جامعه با این روندی که در پیش گرفته بشه و راه برای تغییر این قانون باز بشه.

برای دریافت اطلاعات و جزئیات بیشتر به وبلاک آقای مصطفایی مراجه نمایید.

پیشنهاد به دوستان خارج از ایران: به موسسات خیریه شهرهای محل سکونت خود مراجعه کنید.

برشی از اختلافهای فرهنگی

shakilon — Thu, 22 Oct 2009 21:39:33 GMT

امیر امیرانه اینجا در مورد این پست خانم میرزاده که روش تربیتی ایرانی ها یا ترکها رو مقایسه کرده بود با آلمانیها انتقاد کرده بود. شکی نیست که نمیشه در مورد فرهنگ هیچ کشوری با سیستم صفر و یک نظری داد. به هر حال همه جا خوب و بد کنار هم هستن.

من هم حالا میخوام با تجربه ای که این دو سال از زیر نظر داشتن نسبی فرهنگ این آلمانیها داشتم براتون نظرم رو بگم. من یه جورایی تعصبهای خاص خودم رو نسبت به خاک و فرهنگ و زبان مادریم دارم اما سعی هم میکنم این باعث نشه در مورد فرهنگ اقوام دیگه منکر نقاط قوتشون بشم و در این خصوص نحوه ی تربیت بچه هاشون خیلی بیشتر توجه من رو به خودش جلب میکنه شاید چون ریشه ی همه چیز رو میشه از همین جا پیدا کرد.

در مورد مهاجرین ترک باید بگم که اکثرشون ازطبقات خیلی ضعیف فرهنگی و اقتصادی ترکیه به عنوان کارگر اینجا اومدن و الان با وجود اینکه بیش از سه نسلشون اینجا هستن با تعصب مانع هر نوع پیشرفتی در این جامعه ی ترکهای مهاجر شدن. هنوزتعداد قابل توجهی از اونها به شدت کم سواد هستن و این ضعف رو به نسل بعدی منتقل میکنن، دلیلش هم عدم فراگیری زبان آلمانی هست که ناشی از به مهد نفرستادن بچه هاست (به علت اعتقاد به سیستم تربیت توسط مادر خانه دار. که این مادرها عموما کم سواد و صرفا مسلط به زبان ترکی هستن) خوب این بچه در سن مدرسه زبان رو خوب نمیفهمه و بالطبع درس رو یاد نمیگیره و ...

از دیگر ویژگیهاشون باید گفت خانواده های پرجمعیت که در خانه های کوچک زندگی میکنن و عموما سه تا شش فرزند خانواده فقط یک اتاق خواب دارن. دعوا و کتک مدل رایج تربیتی بچه ها درخانواده های ترکه. کم دیده ام با بچه هاشون خوب ومودب و مهربون صحبت کنن.

اما در بین همین ها آدمهای مودب و تحصیل کرده و موجه هم یافت میشود و تعداد دانشجویان ترک در دانشگاهها کم نیست اما به نسبت به جمعیت بالاشون این طیف چشمگیر نیست.

اما در مورد ایرانیهای اینجا: ایرانیهای مهاجر اینجا پناهنده های سیاسی هستن که از طبقات متوسط به بالای فرهنگی اون موقع در جامعه ایران محسوب میشدند. خیلی از اینها متاسفانه با سختیهایی که برای خروج از ایران کشیدن با رسیدن به اینجا چسبیدن به کار و دوری جستن از سیاست و یه جورایی از نظر فرهنگی در جا زدن و رشد چندانی نکردن. در بسیاری موارد نسبت به ایران و مشکلاتش و سرنوشتش علیرغم اینکه هنوز قسمت اعظم فامیلهاشون اونجا هستن واکنشی ندارن و حاضر به کوچکترین فعالیتی نیستن. من نمیتونم بپذیرم ایده ی “حالا که جونم رو خلاص کردم بی خیال بقیه“ رو اما شاید باید بهشون حق داد چون ما که جای اونها نبودیم. بعضی هم نه، هنوز ایران براشون معنای وطن داره و تا جایی که ازشون بر بیاد قدمهایی بر میدارن.

تو اکثر خانواده های مهاجر ایرانی یک یا دو بچه دیده میشه. بچه های هم سن و سال من فارسی زبان دومشونه و اون رو با لهجه حرف میزنن (کلا ما ایرانی ها در این موارد خوی نرم ومنعطفی داریم و شاید گاهی زود وا میدهیم. این خوبه یا بد؟ باز هم بستگی داره به اینکه از چه منظری بهش نگاه کنیم). در مورد تربیت بچه تقریبا مثل ایران شاید کمی کم رنگتر، نظام بچه سالاری رو دارن.

تفاوتی که برای من خیلی پر رنگ بوده اینه که ما ایرانیها خیلی آدمهای صبوری نیستیم و خوب در مقابل بچه هامون هم این صادقه. مدارا با بچه در حدی که من شاخهام سبز میشن یکی از بارزترین تفاوتهای تربیت ما و آلمانی هاست و خوب طبیعیه بچه ای که باهاش با صبر و مدارا رفتار بشه خیلی کمتر نق نق و یا گریه میکنه. اما چیزی که نباید از یاد برد اینه که والدین آلمانی با توجه به حمایت دولت نیازی به چند شیفت کار کردن ندارن و طبیعیه که برای بچه هاشون وقت بیشتری دارن که اون رو با حوصله صرف کنن. گرچه من مطمئن نیستم اون بخش از ایرانیها هم که مشکل مالی ندارن صبر کافی داشته باشند اما میخوام بگم به هر حال قیاسی که در بسترهای یکسان نباشه معقول نیست.

اما یه موضوع قابل توجه دیگه که باید بگم قابل قیاس هست اینه که آلمانیها بچه هاشون رو در موقعیتهای خیلی خطرناک هم زیر فشار ترس و استرس قرار نمیدن. تو ایران همه ی ما خودمون تجربه کردیم آه و وای و داد مادری رو که بچه اش چاقو دستش میگیره و یا جایی ایستاده که ممکنه بیافته. این رو شاید باید بگم محال اگرنه اما به ندرت بچه های آلمانی تجربه میکنن. خوب نتیجه اش نترس و با اعتماد به نفس بار اومدنشونه.

در مورد مداد رنگی، مثال خانم میرزاده جالب بود ولی شاید در قیاس اغراق شده بود اما جامع تر از اون اینه که جامعه آلمان همیشه برای سرگرم کردن بچه ها اهمیت خاص قائله چیزی که ما تو ایران نداریم. من تا بحال اینجا ندیدم مطب دکتری رو که کتاب داستان برای خردسالان و یا اسباب بازی براشون یه گوشه اش نچیده باشن این یعنی مهمه بچه ها کلافه نشن خوب این بچه نق نقو بار نمیاد بزرگ هم که شد آدم صبورتری خواهد بود چون کلافگی بی مورد رو در بچگی تجربه نکرده.

اما همین تربیت متفاوت در سنین بالاتر نتیجه اش گاهی با چیزی که به نظر ما میرسه در تضاده: ایرانیها در سی سالگی شرایط نسبتا معقول تری از نظر آینده ی شغلی با ثبات دارن اما آلمانیها تعداد زیادیشون هنوز با شغل موقت و درس تموم نکرده دست و پنجه نرم میکنن و یا اینکه دخترهای آلمانی چون باور جامعه اینه که ریاضی خوندن کار دخترها نیست از ریاضی میترسن و تعداد دخترهایی که رشته های مرتبط با ریاضی رو انتخاب میکنن به نسبت رشته های دیگه قابل اغماضه. این نشون میده اون اعتماد به نفس هم همیشه و همه جا دیده نمیشه. پس اگه ما قوتهاشون رو میبینیم در کنارش این ضعفهاشون هم هست که باید ریشه در یه اشکالی در تربیت کودکیشون و یا نظام تحصیلیشون داشته باشه.

به نظرم این نکات کوتاهی بود که من تو این مدت کوتاه به چشمم اومده و این موضوع از منظر روانشناسی قطعا خیلی فراخه که من اصلا در اون حیطه نه قصد داشتم وارد بشم و نه علمش رو دارم و صرفا قصدم بیان بخشی از دیده هام تو این مدت بود که شاید کمکی باشه برای اونها که میخوان نقدی سازنده بر این موضوع داشته باشن.

برای تو مینویسم که بدانی

shakilon — Wed, 23 Sep 2009 15:45:09 GMT

برای تو مینویسم
برای تویی که نسبتی یگانه داری با من
برای تو که اگر نه بیش که برابر با خويش آینده ات دغدغه ی ذهنم بوده
گیرم گلای ه بوده گاه از ت ن بلیت و گاه از بی نظمیت و حتی گاه از تر س ت .

من اما صد روز است نترسیدنت را دیدم و باور کردم وقتی با بغض در گلو و اشک در چشم و فریاد گره شده در مشت در خیابان ها گلای ه داشتی از ظلمی که رایج این روزها است. برای من تاب ظلم نیاوردن و اعتراض به کسی که جز به گلوله جواب نمیدهد عین جسارت و شهامت است.

همان قدر که مادر سهراب به فرزند شهیدش و فاطمه به عزیز در بندش من به تو افتخار میکنم. گیریم دیگران برابر ندانند اما برای من همه در این راه بسان هم مرد و غیور و شجا ع بوده اید.

و بدان که دیگر نه نگران فردایت که چشم به فردایت دارم که فردا از آن توست. تو و هر آنکه از ظالم نترسد.

و فقط صد حیف که سهم من از چنین روز ها ی ی حسرت در کنا ر تو نبودن است.

قاصدک! هان، چه خبر آوردی؟

shakilon — Sat, 12 Sep 2009 18:56:33 GMT

سالها بود دیگه ازشون خبری نبود. قاصدکها رو میگم. تو دنیای شاد و شیرین کودکیم موقع بازی تو حیاط چیزی به اندازه ی اینکه یه قاصدک به سراغم بیاد شادم نمیکرد. نمیدونم قانون قاصدکها رو بلدین یا نه. قاصدک حامل خبرهای خوشه اما مقصد داره. ممکنه ببینیش اما مال تو نباشه. اگه مال تو باشه، میاد و آروم نزدیکت میشه و از دستت فرار نمیکنه. اما تو نباید با دیدن یه قاصدک بدوی دنبالش. این رو یادت باشه. چون اگه خودش نیاد پیشت،یعنی مال تو نیست. تو دنیای بچگیم این رو یاد گرفته بودم که اگرچه با دیدن یه قاصدک ذوق زده میشم اما با هیجان دنبالش نکنم و به زور تصاحبش نکنم چون باید بره و خبر رو به صاحب خبر برسونه. پس آروم صبر میکردم و البته تو دلم غوغایی بود که خدایا یعنی میشه مال من باشه؟ و وقتی میشد، دیگه دنیا مال من بود. میومد و رو شونه ام یا لباسم مینشست. با ملایمت و خیلی نرم کف دستم میذاشتم و براندازش میکردم و بعد آروم میبردمش بغل گوشم و بعد یه خبری رو نه که بشنوم اما یه جور الهام شاید و یا حس درونی بهم میداد. یاد یه نفر میافتادم و یه تصوری میومد ازش تو ذهنم و شاید باور نکنین اما محال بود از اون آدم خبری نرسه. یا نامه اش یا تلفنش یا خودش میومد. این یکی از هیجانی ترین اسرار من و قاصدکها بود و بعدش میاوردمش نزدیک دهنم و بهش یه پیغامی میدادم ببره برا هر کسی که دوست داشتم. دنیای شیرینی بود و من یادم نیست از کی دیگه قاصدکی ندیدم تا دیروز و باز همون حس. در حدی که از ذوق اشک گوشه ی چشمم جمع شد و وقتی فهمیدم مال منه، وقتی کف دستم نشست، لرزش دستم رو حس میکردم و مثل همون شکیلای کوچولو ذوق زده تماشا کردمش و خوشحال شدم که قاصدکها برای همیشه ترکم نکردن. دوست داشتم نگه میداشتمش برای همیشه اما یادم اومد قاصدک تا وقتی مسافره شاده پس پیغامی دادم بهش و راهیش کردم. خوشحال شدم که خبرهای خوش همیشه هستن و به صاحبشون میرسن. مثل امروز که قاصدک در خونه ی فاطمه شمس رو زد و یکی از بهترین خبرهای عمرش رو بهش داد. برات خوشحالم فاطمه ی مهربان . تبریک میگم خبر خوب آزادی محمدرضای عزیزت رو. امیدوارم تو همین روزها خیل قاصدکها به خونه ی همه عزیزان در بند سری بزنن.

همایون صنعتی هم پر کشید

shakilon — Mon, 31 Aug 2009 20:48:53 GMT

خیلی ناراحت و غصه دار شدم وقتی این پست مسعود بهنود رو خوندم که اعجوبه و مبتکر عزیزمون، همایون صنعتی، از دار دنیا رخت بربسته و باز هم ما مثل میشه قبل از مرگ نشناختیمش جوری که باید و شاید. اما از طرفی از خودم یه کوچولو راضیم که قبل از رفتنش در حد یکی دو جمله هم اگه بوده سعی کردم در مورد این سرمایه ی کمیاب و شاید نایاب این خاک تو یه وبلاگی گروهی که یه زمانی خونه ام بوده اطلاع رسانی کنم.

در مورد این بزرگمرد اینجا میتونید بیشتر بخونید.

آمرزشش که بی شک قطعی است، روحش شاد.

خود آزاری

shakilon — Thu, 13 Aug 2009 15:19:03 GMT

فکر کنم من هم دچار یه جور خود آزاری شدم ( به قول امیرحسین امیر‌انه) که با حال این روزها میشینم و آلبوم قدیمی" با تو" ابی رو گوش میدم.

طاقت بیار، طاقت بیاریم

shakilon — Sat, 01 Aug 2009 13:16:45 GMT

میدونم که سخته و الان همه دلهامون از نفرت و کینه و لبهامون از نفرین لبریزه اما باید طاقت بیاریم و امیدمون رو از دست ندیم. امیدوار باشیم که اونها که دربند هستن طاقت بیارن و روزهای شاد رو ببینن و طعم شادی رو بچشن.

من با بغض و اشک مینویسم که یادم بمونه نباید نا امید بشم. من اندوه مادر و پدر داغ دیده، خانواده ی بی خبر از عزیز در بند، درد و زجر زندانی زیر شکنجه، همه رو میفهمم اما مباد، مبادا روزی که باور کنیم این آخر راهه.

شاید این شبهای تلخ اندوه، کوتاه نباشه اما روز و نور و شهد میرسه، بی شک.

100% تضمینی

shakilon — Sat, 01 Aug 2009 13:05:33 GMT

در کمتر از یک ماه با کاهش وزن دیگر خانواده هم قادر به تشخیص شما نخواهد بود

رژیم لاغری دکتر رافت اسلامی

با سی سال سابقه

برای سهولت دسترسی هموطنان در مناطق مختلف تهران شعبه تاسیس شده است

شعبه ی مرکزی: خ. فاطمی

شعبه ی شمالی: خ. اوین

شعبه ی جنوبی: کهریزک