صُراحی

هنوز هم وقتی اسمش رو میشنوم یا یه ترانه شامل کلمه ی وطن به گوشم میخوره، حسی زیر رگهام میدوه وچشمهام غرق اشک میشن (همین الان). هنوز اخبار اون سرزمین اونقدر برام مهمه که دنبالش کنم. هنوزحتی نتیجه ی بازی فوتبال تیم ملیش سوژه ایه که ذهنم رو غلغلک میده و ...

همه ی اینها یعنی اینکه حتی اگه شرایط حاکم بر اون سرزمین من رو مجاب به انتخاب گزینه ی کوچ کرده اما اونجا مام وطن منه. یعنی ریشه های من تا ابد به اون خاک گره خورده حتی اگر ساقه ام رو تو خاک دیگه ای قلمه یا پیوند بزنم. من قطعا میدونم یه روزی بر خواهم گشت حتی اگرشده برای مردن. برا همین آینده ی اون سرزمین برام مهمه و تنها کاری که تو این شرایط ازم بر میاد اینه که از حق شهروندیم استفاده کنم.

من رای میدهم.

به گزینه ی بد و بدتر کاری ندارم. از شرایط فعلی ناراضیم پس به کسی که در حال حاضر معقول ترین گزینه ی منه - میر حسین موسوی- رای میدهم. معتقد به ایده آل نیستم اما به پیشرفت و بهبود چرا. برای رسیدن به شرایط بهتر باید با  تغییر آغاز کرد اون هم گام به گام. اولین گام هم رای دادنه.

               به امید رسیدن به نتیجه، به سلامتی ایران