صُراحی

خدایا نخواه که این کتاب نامها از این که هست قطورتر بشه:

ترانه

سهراب

حسام

.

.

.

فقط تو نخواه

از رای دادنم پشیمون نیستم.

گیرم همه غمگینیم از اتفاقات این چند وقته. افسوس میخوریم از خونهای پاک ریخته شده، نگرانیم برای عزیزان در بند، ترس داریم از وخیم تر شدن شرایط و ... اما با این همه آنچه به دست آوردیم کم ارزش نبوده و لاجرم بها براش پرداخته ایم. اتحاد ملت با وجود اختلاف سلیقه هاشون، آگاه شدن طبقات مختلف جامعه از اوضاع سیاسی مملکت، عوض شدن نگاه دنیا به ایرانی و باور اینکه ایرانی از دولتش متمایزه و برای آزادی با شهامت مبارزه میکنه، عقب نشینی رسانه های خارجی در تبلیغات منفی علیه ملت ایران، آگاهی دنیا از اینکه دولت چه بر سر ملت میاره و ... اینها دستاوردهای کمی نبوده. حالا دیگه لازم نیست به کسی توضیح بدیم فلانی نماینده ی مملکت ما و انتخاب ما نیست. دیگه همه میدونن و میشه باز فخر فروخت. میشه افتخار دو چندان کرد به ایرانی بودن و هم وطن بودن با مردمی که حتی به قیمت مرگ تسلیم زور  نمیشن، دروغ رو باور نمیکنن، از حقشون نمیگذرن و میشه بیش از قبل عشق ورزید به اون خاک و آدمهاش.

آره، من پشیمون نیستم چون نه تنها باخت رو باور نکردم که خودم رو خودمون رو برنده ی این نبرد هم میبینم اگر نتیجه ی مطلوب رو امروز نگرفتیم اما فردا از آن ماست. من دمیدن سحر را باور دارم. من گیرم دلم پر ز خون و  دو چشمم پر آب اما امیدم قوی است و خدایم هم همین نزدیکی است. خدایی که دروغگو دشمنش است و بر جای حق نشسته و ذره ای خیر و شر نزدش گم نمیشه. کسی نمیتونه این امید و این خدا رو از من بگیره.

به امید ایران آزاد و ایرانی شاد به همین زودی ها.