صُراحی

هنوز هم وقتی اسمش رو میشنوم یا یه ترانه شامل کلمه ی وطن به گوشم میخوره، حسی زیر رگهام میدوه وچشمهام غرق اشک میشن (همین الان). هنوز اخبار اون سرزمین اونقدر برام مهمه که دنبالش کنم. هنوزحتی نتیجه ی بازی فوتبال تیم ملیش سوژه ایه که ذهنم رو غلغلک میده و ...

همه ی اینها یعنی اینکه حتی اگه شرایط حاکم بر اون سرزمین من رو مجاب به انتخاب گزینه ی کوچ کرده اما اونجا مام وطن منه. یعنی ریشه های من تا ابد به اون خاک گره خورده حتی اگر ساقه ام رو تو خاک دیگه ای قلمه یا پیوند بزنم. من قطعا میدونم یه روزی بر خواهم گشت حتی اگرشده برای مردن. برا همین آینده ی اون سرزمین برام مهمه و تنها کاری که تو این شرایط ازم بر میاد اینه که از حق شهروندیم استفاده کنم.

من رای میدهم.

به گزینه ی بد و بدتر کاری ندارم. از شرایط فعلی ناراضیم پس به کسی که در حال حاضر معقول ترین گزینه ی منه - میر حسین موسوی- رای میدهم. معتقد به ایده آل نیستم اما به پیشرفت و بهبود چرا. برای رسیدن به شرایط بهتر باید با  تغییر آغاز کرد اون هم گام به گام. اولین گام هم رای دادنه.

               به امید رسیدن به نتیجه، به سلامتی ایران

میبینی، شده عین جهنم مسلمونها وضع من این روزها. وقت داشتم اما حال نوشتنم نبود. حالا حالش هست اما وقتش نیست.

الان یه زنگ تفریح زدم برا خودم که بیام و یه ریزه بنویسم.

نمیدونم چون دیشب با مامان و بابا و شکیبا حرف زدم اما با صدرا نه یهو دلم براش تنگ شد و پر کشید یا چی؟! اما یهویی بد جور هواش رو کردم و دلم خواست کنارم بود و رو یکی از اون مودهای پرحرفی و بذله گویی و به ترک دیوار خندیدنش تا با هم از ته دل ریسه میرفتیم به حدی که اشکمون در میومد. اونقدر دلم براش تنگ شد که اشکم دراومد.

نمیدونم اما وقتی اینجوری دلتنگ خانواده ام میشم با وجودی که این دوری انتخاب خود خواسته ام بوده برای صعود تو زندگیم و داشتن آرامش اما باز هم دلم میخواد اونهایی رو که مسبب این انتخابن و یا بهتره بگم باعث شدن شرایط مطلوبمون امکان تحققی تو وطنمون نداشته باشه، ببندم به فحش و لعن و نفرین اما باز میگم چرا دلم رو برا مشتی نادان سیاه کنم. میبینی با ما چه کرده اند، راه مقابله ای نیست حتی دلمون رو هم نمیتونیم خنک کنیم چون اثرات جانبیش به خودمون برمیگرده، هٍی!!!