صُراحی

با خدای خودم

+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم آذر 1387ساعت 2:55 بعد از ظهر توسط شکیلا |

از حال خوش و آب و هوا

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت 11:58 قبل از ظهر توسط شکیلا |

چند وقته که کم پیدا هستم و کم مینویسم, میدونم. دلیل زیاد دارم:
1- خیلی سرم شلوغه و کار دارم و درس ها هم که دیگه اصلا برام وقتی نمیذارن.
2- کی برد فارسی ندارم و نوشتن با این مترجم ها هم خیلی زمان میخواد و بار ها باید ادیتشون کنم که حوصله ام رو سر میبره.
3- حال و حوصله ی نوشتن هم ندارم.
اما امروز از اون آخر هفته های خیلی بد و بی مصرف بود, گفتم بیام اینجا نق بزنم بلکه حالم بیاد سر جاش. صبح دیر از تو رختخواب در اومدم, هوا هم ابری و تاریک بود. از همون موقع این احساس کسالت و سر درد و سرما خوردگی مونده باهام. اصلا انرژی هیچ کاری رو نداشتم و این بیشتر ایجاد کسالت میکنه دیگه. غر غر کردن و نق زدن به جون امیر طفلک هم کمکی نکرد برا حل مشکل, پس گفتیم اینجا هم نقی بزنیم که دوستان بی نصیب نمونن, همین و بس.
اما خودم میدونم دردم و دواش چی هست:
آخر هفته ها تو خونه و تنها هستم و بیشتر دلم تنگ میشه.
درمان هم که خوب معلومه دیگه هر چه زودتر اومدن امیر میباشد.
والسلام.

+ نوشته شده در شنبه شانزدهم آذر 1387ساعت 5:43 بعد از ظهر توسط شکیلا |

چهل روزی که بی امیرم گذشت!

خیلی سخت بود.
دلتنگ بودم و دور از همه اون کسانی که دوست دارمشون.
تنها بودم با کلی کار که باید انجام میدادمشون.
از پیدا و اجاره کردن خونه گرفته تا کارهای مربوط به دانشگاه و ویزا و کارم. کلی هم قرارداد تلفن و موبایل و اینترنت باید میبستم که لازمش تحقیق کردن و پیدا کردن بهترین موردها بود. خیلی وقت گیر و ا عصاب خرد کن بود مخصوصا وقتی تو شرایط انتظار باشی و هیچ تخمین زمانی از اومدن عزیزترین همراه زندگیت نداشته باشی. خیلی سخت تر از این چیزی بود که اینجا میشه خوند و تصور کرد.
همه کار ها انجام شدن. میشه گفت به بهترین نحو هم انجام شدن اما همین شروعی بود برا سری دوم کارها. خریدن وسایل ضروری که نمیشد تا اومدن امیر عقب انداخت مثلا یخچال و گاز و یه سری ظرف و ظروف. بع ض ی کارهای مربوط به خونه هم بودن که باید برا امکان سکونت انجام میشدن مثلا رنگ زدن دیوارها چون نفر قبلی یک سیگاری خفن بود و همه جا بوی سیگار میداد. این کار ها هم با کمک های غیر منتظره دوستان آلمانیم انجام شدن. آدمهایی که به خشکی و سردی م ع روفن چنان در این روز های تنهایی کمکم کردن که هنوز هم باورم نمیشه و دلیل برا این همه حمیاتشون پیدا نمیکنم. دوستانی که مدت دوستیم با بع ض ی هاشون کمتر از یک ماه بود. کلی هم بهم وسایلی رو که امیر قرار هست با خودش بی ا ره و نمیخوام بخرم رو قرض دادن مثل اتو و پرده و از همه عجیبتر لپ تاپ نو و تازه خریده شده ی یکی از همین دوستان هست. من که هنوز هم حیرونم از این همه محبت بی دریغ. همش هم به پیشنهاد خودشون بود بدون اینکه من درخواستی کنم. در تمام مراحل خرید و حمل اسباب هم همراهیم کردن و تنهام نذاشتن. خدا رو شکر میکنم که در تمام عمرم من رو از داشتن بهترین دوستان ممکن بی نصیب نذاشته.
در هر حال از پس همه کارها بر اومدم. خوب هم بر اومدم. با وجود همه سختی ها از خودم خیلی راضی هستم. دوباره ا ع تماد به نفس سالها قبلم رو پیدا کردم. باز شدم همون شکیلایی که دوست داشتم.
دوست نداشتم این روز های سخت و تلخ تنهایی پیش بیان اما وقتی راه دیگه ای نبود پس خوبه که از این شرایط سخت درس گرفتم و سود بردم و خودم و قابلیت هام رو به خودم ثابت کردم.

حالا دیگه کافیه خدا جون پس امیرم ر و زود بفرست که بیاد کنارم.

+ نوشته شده در جمعه یکم آذر 1387ساعت 3:49 بعد از ظهر توسط شکیلا |

صُراحی

با خدای خودم

از حال خوش و آب و هوا

از کسالت و دلتنگی

چهل روزی که بی امیرم گذشت!

نوشته های پیشین

پیوندها