صُراحی

دیروز از عصری هوا ابری بود. به امیر گفتم بهتره ماشین رو نبری کارواش چون حتما از این بارونهای الکیه که فقط یه ذره میاد و ماشین رو به گ.. میکشه اون هم گوش داد به حرفم. یه ساعتی گذشت و من داشتم فکر میکردم که ای بابا پس چی شد چرا نمیباره. راستش دلم برا بارونهای شمال و جنگلهای مه گرفته خیلی تنگ شده و این دلتنگی وقتی بیشتر شد که مامان هم دو روز پیش از زیبایی بارون تو جنگلهای شیرگاه برام گفته بود (جالبه که خانواده ی من بعد از سی و اندی سال زندگی در شمال هنوز عاشق بارون و جنگلشه و براش ذوق میکنه، نه؟!).

تو فکر بارون بودم که شروع شد. باز هم خدا جونم ذهنم و خوند و بهم حال داد. اما طبق معمول بعد از چند دقیقه بارونه داشت رو به تموم شدن میرفت و من دلم نمیخواست این حال و هوای خوب تموم بشه. تو ذهنم ترانه ی چکه کن ای ابرک من مدام میچرخید. از ته دلم بارون بیشتری طلبیدم و ابرها هم نه نگفتن. از اون بارونهای شمال نشد، خیلی هم طول نکشید اما برا یه شب تابستونی که  تو تهران باشی اون هم تو خ. ولی عصر یه حال اساسی داد.

در ضمن این رو هم بگم که یه رکورد با حالی هم داشتیم ما. از پارک وی تا عصر جدید تو اون هوای باحال و خ. ولی عصر خلوت در یک ربع ساعت طی شد. باور نمیکنین؟! خوب پس بگم دلیلش رو که خیلی ها اون موقع در حال افطار بودن.