صُراحی

دیشب تولد یکی از دوستای امیر دعوت بودیم. حالا میخوام براتون از فرق همچین مهمونیی با ایران بگم:

- ما معمولاً این جور مهمونیها یه کمی لباس رسمی تر میپوشیم، حالا نه کت و کروات اما دیگه با همون لباس کار یا دانشگاه هم نمیریم دیگه. اما دیشب فقط من و امیر تر و تمیز و مرتب رفته بودیم و بقیه چه مهمون و چه صاحبخونه با همون تیپ همیشگی بودن.
 - تعداد مهمونها خیلی زیاد بود اما اینجا از بس که به سر پا ایستادن عادت دارن براشون اصلاً مهم نیست که به تعداد همه جا برا نشستن نیست و بیش از نیمی از مهمونها ایستاده بودن، اما حالا ما اول حساب میکنیم چند تا جا داریم و به خاطر این محدودیت از دعوت خیلی از دوستان مجبوریم بر خلاف میلمون صرفنظر کنیم.
- نکته ی دیگه نحوه ی پذیرایی بود ما چون اولین بار بود میرفتیم خونشون همون اول، همه ی خونه به ما نشون داده شد (که بر خلاف ما که از یه هفته قبل کل خونه رو میسابیم اتاقها مرتب نشده بودن) بعد هم بهمون در مورد محتویات تمام خوردنیها و نوشیدنیها از رو اجاق گرفته تا تو یخچال توضیخ دادن و گفتن سلف سرویسه و هر کس هر چی میخواد بر داره. اصلاً مدل ما که هی بیان و برن و ببینن کی چی نخورده و هی بهش تعارف کنن در کار نبود.
- از شامشون هم بگم که خیلی سبک و خوشمزه و ساده و سالم بود، شامل دو نوع سوپ (گوشتی و گیاهی)، سالاد ماکارانی (بدون مایونز)، دو نوع ماست فرآوری شده، چند نوع زیتون و نون. انواع نوشیدنی و چیپس و اسنک هم که به وفور و بنا به سلیقه های مختلف موجود بود.
- هدایا بسیار ساده، مختصر و محض یادگاری تهیه شده بودن. اکیپ دوستان دانشگاهی ( که ما هم جزئشون بودیم) اطلاعات دو تا برنامه ی صخره نوردی و اسکی رو پرینت کرده بودن و با امضاهاشون تو یه پاکت گذاشته بودن و قرار بر این بود هر کس تمایل داشت در زمانی که همه با هم مشترکاً در موردش به توافق میرسن به همراه گیرنده ی کادو در اون برنامه شرکت کنن و او رو مهمون کنن.
- اما نکته ی بسیار عجیب اینکه این جشن تولد کیک نداشت!!!

حالا این مهمونی رو با مشابهش تو ایران مقایسه کنین که صاحبخونه از یه هفته قبل در حال تدارکه و کلی خسته میشه و مهمونها معذب از زحمتی که به او دادن. به نظر من ما ایرانیهای شهره به مهمون نوازی زیادی خودمون رو برا مهمون به دردسر میندازیم که اصلاً هم باعث نمیشه بهش بیشتر خوش بگذره چون هم معذب شده و هم ما با تعارف این غذا و اون غذا بیچارش میکنیم. از اون طرف هم که خودمون یه هفته بعد از مهمون نیاز به تجدید قوا داریم. خوب بابا چه کاریه، وقتی میشه ساده و راحت همه چیز برگزار بشه و کسی اذیت نشه و به همه هم خوش بگذره ما چرا این روشها رو تغییر نمیدیم.البته این تغییر در اکثر بچه های نسل من داره اتفاق میافته و من روی صحبتم بیشتر نسل قبل یعنی مامان و بابا هاست.
اما از اون طرف هم من زیاد این مدل یلخیشون رو نپسندیدم، خوب بابا مهمون داری یا مهمونی میری بد نیست که کمی تو لباس پوشیدنت مرتب تر باشی.
و از اینکه کیک هم در کار نبود اصلا خوشم نیومد. آخه اصلاً مگه تولد بدون کیک و شمع فوت کردن، تولد میشه؟ حالا نگین من عجب شکمویی هستم ها! اما کلاً کیک خوب چیزیه، مگه نه؟

شکیبا بین ما سه بچه ی خونه از دوتای دیگه (من و صدرا) سرتره، چه تو درس و کنکور و دانشگاه و چه تو اخلاق و پشتکار و هنر. فقط چون که بچه ی آخریه یه کمی وابستگیهای عاطفیش زیاده. امسال هم که این جوجه ی کوچولو دانشگاه تهران قبول شده و اومده دور از خونه زندگی کنه، ما اومدیم آلمان و صدرا هم توی یه شرکت کار پیدا کرده و چون این کار در کنار درس و دانشگاهشه کمتر خونه هست، در نتیجه شکیبا خیلی احساس تنهایی و دلتنگی میکنه. چند روز پیش که با من تماس گرفت صداش خیلی بغض آلود بود و من هم کم مونده بود اشکم در بیاد. اما این رسم زندگیه و گریز ناپذیره، یعنی نمیشه آدم تمام چیزهایی که دوست داره با هم داشته باشه ( در کنار خانواده باشه و رشته ای که دوست داره تو دانشگاهی که دوست داره رو بخونه و ... ) اگر هم منطقی بهش نگاه کنی اینجوری بعد از یه مدتی کسالت آور میشد.
شکیبا جونم میدونم برات خیلی سخته اما تحمل کن چون تو زندگی هر کسی فازی هست به نام گذار که بین دو مرحله ی متعادل زندگی اون فرده، گذشتن از این فاز شاید دردناک باشه اما در طی اون فرد به رشد بسیار با ارزشی میرسه و در خودش تواناییهای بیشماری کشف میکنه که در آینده وقتی به گذشته فکر میکنه گاه براش حیرت انگیزه.
در ضمن برای راحت تر کنار اومدن با شرایط سخت بد نیست برای مقایسه به کسانی که در شرایطی به مراتب سحت تر از تو به سر میبرن نظری بیاندازی، این روش در بسیاری موارد خوب جواب میده.
پس خواهرکم صبر پیشه کن که ایام غم گذراست. من هم برات آرزو میکنم هر چه زودتر راه فائق آمدن بر این دلتنگی ها و تنهایی ها را بیابی.