صُراحی

یه روز یه سیاهپوست از همونها که انگار با واکس سیاشون کردن سوار مترو بود و من رو به این فکر فرو برد که واقعاً چرا فکر میکنیم که رنگ ما زیباتره؟!  آیا اونها هم همین احساس رو نسبت به خودشون دارند؟! حالا اگر به خاطر سالها نژاد دون شمرده شدن خودشون رو باور ندارند، با به عقب برگشتن زمان  و یا حتی برعکس پیش رفتن شرایط چطور؟ اگر اونها در اکثریت بودن چی؟ آیا باز هم دوست داشتن سفید بودن؟ یا   ممکن بود فکر کنن که چون سیاهن برترن؟ یا برعکس، ممکن بود ما احساس شرمندگی کنیم از رنگمون؟!

از نکات منفی اینجا نگفتم تا حالا بدترینش سگها بوده اند من با وجود اینکه خیلی آنها رو دوست دارم هم نمیتونم تحمل کنم که آنها بیان توی قطار و روی صندلیها برای همین هم دچار وسواس شده ام و بلافاصله پس از پیاده شدن از مترو باید دستم رو بشورم تازه از اون بدتر موقع راه رفتن تو خیابونه بخصوص شبها که باید حواست باشه پات روی ...شون نره. و با اینکه تا بحال برام پیش نیومده و امیدوارم که هرگز هم نیاد فکر میکنم که نفرت انگیزه!
راستی از میوه های غول پیکر اینجا نگفتم، شلیلهایی بزرگتر از پرتقال و خیارهایی بزرگتر از بادمجان که اصلاً هم طعم ندارند اما این رو هم بگم که بر خلاف گفته ی خیلی ها که میگن هیچ جای دنیا میوه به خوش مزگی ایران نیست بعضی از میوه های اینجا به مراتب عطر و بویی بهتر از مال ما دارند مثلاً توت فرنگیهاشون که گویا با شکر عمل آمده یا سیبهای سبزی که نظیرش تو  ایران پیدا نمیشه!!!
اینجا اکثراً آب معدنی از نوع گازدار مصرف میکنن که توی بطری شیشه ای است و مثل ایران بابت شیشه اش پول میدی و با پس دادن آن پولت رو پس میگیری به اون بیعانه هم میگن Pfand. و جالب اینکه شما با پس دادن بطریهای Pet و قرار دادن آنها در دستگاههای کاهش حجم هم مبلغی میگیری!
به نظر میرسه که قصه ی خاطرات من به سر رسید، خلاصه همه چیز تا به حال شکر خدا عالی بوده و امیدوارم که همینطور هم بمونه!

روز اول ورود به آلمان توی قطاری که باهاش از فرودگاه اومدیم یه ایرانی باهامون بود و حالا میبینم که راست میگفته: اینجا پیش میاد توی یکروز تمام فصلهای سال رو ببینی. واقعاً هم چند روز پیش اینجا صبحی بهاری ودلپذیر، ظهری تابستانی و گرم، عصری پاییزی و بارانی و شبی زمستانی و سرد داشتیم. اگر چه با تمام اینها من معتقدم که اروپا به معنای واقعی چهار فصل نیست یعنی شدت گرما و سرمای واقعاً تابستونی یا زمستونی رو اینجا ندارد.

خوب حالا با هم سری به دانشگاه اینجا بزنیم:

دانشگاه اینجا باغ داره اما ما هنوز نرفتیم ببینیم میگن که این باغ چند بخشه باغ بوتونیک، باغ چینی و ... علاوه بر اون کل فضای اون اگر ساختمونهاش رو حذف کنیم چمن و درخت و بوته و ... است و جالب اینکه تمام آنها میوه دارند که من هنوز نمیدونم خوراکی اند یا نه؟! و تمام میوه ها رنگارنگ اند قرمز، آلبالویی، سفید، نارنجی و بنفش که شبیه اونها هم تو شمال خودمون هست! و اما قسمت زیبای آن هنگام عصر و سکوت دانشگاه است که روی این چمنها یه عالمه خرگوش مشغول بازی میشن، خرگوشهای خاکی رنگ با دمهای کوچولوی سربالای سفید که خیلی نازند و من هر بار که میبینمشون سر ذوق میام!
همونطور که میدونین اینجا از اون کنکور احمقانه خبری نیست و فقط کافیه بدونن به دنبال علاقه ات هستی و میخواهی ادامه تحصیل بدی این براشون مهم و کافیه تا اجازه بدن وارد دانشگاه بشی. البته بررسی مدارک و نمرات و امور اداری دارن اما اصلا ً نه با اون همه دردسر که تو ایران ما داریم. تازه به دانشجوها خدمات خاصی هم میدن از تخفیف در حمل و نقل گرفته تا اجازه ی کار و عدم دریافت وجه بابت خدمات بانکی و ...
من تمام این مدت با امیر میام اتاقش تو دانشگاه از کامپیوتر یکی از بچه ها و اینترنت استفاده میکنم و هیچکس نمیگه تو کی هستی یا ... اما من تو ایران برا رفتن سر کلاس درس خودم باید کارت نشون بدم و برای ورود به یه دانشگاه دیگه که خدا به داد برسه!
داخل دانشگاه برای کارکنان و دانشجوها امکانات رفاهی زیادی هست از مایکروفر و ماشین ظرفشویی گرفته تا قهوه جوش و انواع ظروف مثل بشقاب و لیوان و کارد و قاشق و چنگال و بابت هیچ کدوم از این سرویسها ازت مبلغی نمیگیرن مگر هر فنجان قهوه (با شیر و شکر) که آن هم باز بر اساس صداقت افراده که هر بار جلوی اسمشون علامت میزنن که چیزی نوشیدن!!!
و اما سالن ناهار خوری اینجا که بهش میگن MENSA سایتی داره که برنامه ی غذایی هر هفته توش هست و هر روز حدوداً 10 نوع غذای اصلی داره البته با قیمتهای مختلف و هر دو نوع غذا که هم قیمتند یکیشون گوشتی و دیگری سبزیجاته که اگر کسی رژیم خاصی داشت دچار مشکل نشه و علاوه بر تمام اینها همیشه انواع سالاد و دسر و پیش غذا هست که البته باید جداگانه بابتشون بپردازی ولی معمولاً همراه وعده ی اصلی یک ظرف سالاد هست که هر کس بنابر ذائقه ی خودش مخلفاتش رو انتخاب میکنه و البته نوع سسش را چون اینجا لااقل 10 مدل سس هست.
یادم باشه یه وقتی مراحل پذیرش گرفتنم و ثبت نامم رو براتون تعریف کنم و اینکه اینجا چطور مانع ازدحام ارباب رجوع در ادارات میشن. اماهمونطور که در پست قبل اشاره کردم من برای خوندن فوق لیسانس ژئوفیزیک پذیرش گرفتم و ثبت نام کردم و از هفته ی بعد هم کلاسهام شروع میشن.
دیگه اینکه اینجا تو دانشگاه اکثر مونیتورها LCD  هستن و تقریباً سایر انواع آن در حال انقراضه! آنقدر که مجانی انواع قدیمیش رو بهت میدن ببری برا خودت.

خوب حالا باز هم کمی از خاطرات مرتبط با فرهنگ آلمانیها براتون میگم: 

نظمشون در هنگام سوار و پیاده شدن در قطار یا آسانسور که صبر میکنند تا خالی بشه بعد سوار میشوند برا من یکی که خیلی جالب بود.

اینجا مسلمان کم نیست همگی هم از ترکهای ترکیه هستن که بعد از جنگ جهانی دوم اجدادشون برای سازندگی به آلمان فرستاده شدن برای کارهای سخت مثل کارگری در معدن (همون موقع رضا خان در قبال این درخواست ارسال کارگر به آلمانها جواب رد داده و گفته بود شما اگر کارگر دارید برای ما بفرستید، ملت ما بردگی نمیکند) و جالب اینکه براستی بر اسلامشان مانده اند: حجاب کامل و در این ماه رمضان روزه دار. خودم در قطار دیدم یکیشون قرآن میخوند و اصلاً هم مثل ما جانماز آب نمیکشند. چرایش هم که معلوم است چون اجباری به مسلمان ماندن نداشته اند اما ما...

 آخر هفته های اینجا هم یه جاهایی خیلی شلوغ میشن خیابونهایی که پر از Bar و Fast food هستن و من هفته ی قبل به سختی یه بستنی فروشی پیدا کردم. اما از طرفی هم من هنوز به این تعطیلی دو روزه عادت نکردم و گاهی کسل میشم که چرا تموم نمیشه!

اینجا هم همونطور که از خیلی از سکنه ی بلاد خارجه شنیده بودیم آرایشگاه انسانی بسی گران است مثلاً در حراج مینویسند هر نوع خدمات 13 یورو!!! و اما به این جهت میگویم انسانی که هنوز از نرخهای این صنف برای سگها اطلاعی حاصل نشده است. چنانچه میدانید سگ محبوبترین حیوان خانگی اینهاست و در نزدیکی خانه ی ما یکی از همین آرایشگاههای مخصوص سگها واقع شده که همیشه پر از مشتریهای جورواجور هم هست بر خلاف سایر هم صنفان انسانی. و من نمیدانم علت ارزان بودن نرخهاست یا عزیزتر بودن سگها اما یحتمل با توجه به گران بودن نرخ خدمات در این ملک همان مورد دوم صحیح باشد!!!

دیشب اتفاقی یاد یکی از قصه های پدربزرگ افتادم و برا امیر تعریفش کردم و این قصه باز من رو برد به گذشته و کودکی دوست داشتنی ام. راستش این قصه خیلی کوتاه بود اما یه قسمت تا حدی بی ادبانه داشت که مناسب بچه ها شاید نبود و پوران جون هر چه به پدربزرگ میگفت این رو برا بچه ها نگو اون گوش نمیداد البته این قصه رو وقتی من بچه بودم برا من نگفته بود ها! من بعد ها که اون رو برا صدرا و سیاوش تعریف میکرد شنیدم. راستش چون خیلی کوتاه بود اون رو خود پدربزرگ هم قصه به حساب نمی آورد اما مشکل اینجا بود که به غیر از اون پدربزرگ فقط یه قصه ی دیگه بلد بود که خیلی هم طولانی بود و من همیشه وسطش خوابم میبرد و الان هم نمیدونم آخرش چی شد و متاسفانه پدربزرگ هم زنده نیست که برم ازش بپرسم و ایندفعه سعی کنم وسطش خوابم نبره، افسوس!

همه میدونن که من پوران جون رو از پدربزرگ بیشتر دوست داشتم، با اینکه بیشتر هم بهم بکن و نکن میکرد اما نمیدونم چرا؟! این کار دله دیگه! اما نمیدونم چرا دیشب یهو دلم برا پدربزرگ تنگ شد، یادش به خیر از دست من وقتی که کوچولو بودم یه نماز راحت نمیتونست بخونه میپریدم روی کولش سوار میشدم و تا آخر نماز که جانمازش رو جمع میکرد و میبرد توی کمد سر جاش میذاشت هم پایین نمی اومدم. وای که چقدر خوش میگذشت! پوران جون میگفت بهش تقصیر خودته پس چرا موقع نماز خوندن من با من اینجور نمیکنه؟ راست هم میگفت کی جرات میکرد سر نماز خوندن اون حتی دور و بر مهر و جانمازش بپلکه چه برسه به اینکه بخواد سوار کولش بشه. اما حالا دیگه میدونم که پدربزرگ واقعاً خودش هم از اینکار من لذت میبرد اون که طفلک بابای خودش رو ندیده بود از اینکه با بچه ها بازی کنه شاید سعی در بازسازی خاطرات نداشتش میکرد!!! کسی چه میداند. و من وقتی بزرگتر شدم و به مدرسه رفتم وقتی تو درس دینی خوندم پیغمبر بچه ها رو خیلی دوست داشت و به خاطر اینکه امام حسن یا حسین از بازیشون لذت ببرن سجدهاش رو طولانی میکرد با خودم فکر میکردم که در مقابل پدربزرگ من که پیغمبر هم نبود و اون همه نماز رو از دست من با سختی میخوند این پیغمبر همچین کار شاقی هم نمیکرده ها!!! 

این یاد پدربزرگ افتادن همان و یاد یکی از غذاهای بسیار محبوب او افتادن همان! کله جوش یا به قول ما دوغ کشک (به زبان محلی همان کشکِ دو). به فکر افتادم که اینجا می بپزم، حتی مواد لازمش روبا خودم مرور کردم اما دیدم اینجا همه چیز هم مهیا کنم دنبه ی داغ کرده رو چه کنم که کله جوش همه ی مزش به اونه؟! پس در نتیجه از خیرش گذشتم.

  این دو روز گذشته به من خیلی خوش گذشت چونکه سه شنبه شب با پوران جونم و دیروز، هم با شکیبا و صدرا و هم با مامان و بابای گلم یه دل سیر گپ زدم. باورم نمیشه که زمان اینقدر سریع بگذره امروز دقیقاً یک ماهه که ما اومدیم آلمان و ازهمه دوریم، دلتنگیش بده اما تجربه ی جدید خوبیه.

  دیروز اینجا هم مثل ایران تعطیل بود البته با این تفاوت که اینجا به چندین مناسبت یکروز تعطیلن اما تو ایران به یک مناسبت چند روز تعطیله!!! یکی از مهمترین مناسبتها هم اتحاد دو آلمان بود. به هر حال روز خوبی بود و بهتر هم میشد اگر هوا سر ناسازگاری با ما رو نمیداشت چون من و امیر تصمیم گرفتیم برا قدم زدن بریم بیرون از خونه و رفتیم هم و در نزدیکی خونه یه پارک بسیار زیبا هم کشف کردیم و هوا هم عالی بود و بسیار گرم و دلچسب در حدی که من با تاپ میگشتم و تازه داشتیم آماده میشدیم که عکس بگیریم اما این آسمون حسود شده بود چنان بارید که در مدت یکی، دو دقیقه خیس خیسمان کرد و خلاصه عیشمان ناقص ماند.