صُراحی

دیروز از عصری هوا ابری بود. به امیر گفتم بهتره ماشین رو نبری کارواش چون حتما از این بارونهای الکیه که فقط یه ذره میاد و ماشین رو به گ.. میکشه اون هم گوش داد به حرفم. یه ساعتی گذشت و من داشتم فکر میکردم که ای بابا پس چی شد چرا نمیباره. راستش دلم برا بارونهای شمال و جنگلهای مه گرفته خیلی تنگ شده و این دلتنگی وقتی بیشتر شد که مامان هم دو روز پیش از زیبایی بارون تو جنگلهای شیرگاه برام گفته بود (جالبه که خانواده ی من بعد از سی و اندی سال زندگی در شمال هنوز عاشق بارون و جنگلشه و براش ذوق میکنه، نه؟!).

تو فکر بارون بودم که شروع شد. باز هم خدا جونم ذهنم و خوند و بهم حال داد. اما طبق معمول بعد از چند دقیقه بارونه داشت رو به تموم شدن میرفت و من دلم نمیخواست این حال و هوای خوب تموم بشه. تو ذهنم ترانه ی چکه کن ای ابرک من مدام میچرخید. از ته دلم بارون بیشتری طلبیدم و ابرها هم نه نگفتن. از اون بارونهای شمال نشد، خیلی هم طول نکشید اما برا یه شب تابستونی که  تو تهران باشی اون هم تو خ. ولی عصر یه حال اساسی داد.

در ضمن این رو هم بگم که یه رکورد با حالی هم داشتیم ما. از پارک وی تا عصر جدید تو اون هوای باحال و خ. ولی عصر خلوت در یک ربع ساعت طی شد. باور نمیکنین؟! خوب پس بگم دلیلش رو که خیلی ها اون موقع در حال افطار بودن.

به خدا من خیلی گرفتارم. البته نه که اصلا وقتی نباشه ها وقت دارم، راستش رو بخواهین حرف هم کم ندارم اما یه رخوتی بیشتر از همه ی اینها در وجودم دارم که نمیذاره دست و دلم به نوشتن بره. اگه بر این غول تنبلی ظفر یافتم قول میدم به زودی یه سفر نامه ی تصویری بذارم اینجا از منطقه ی حفاظت شده ی پرور که جاتون خالی بهشتی بود در کویر سمنان.
فقط حالا تا اومدم اینجا بگم که بیایین سعی کنیم یه فکری برا این لایحه ی در شرف تصویب ضد خانواده بکنیم. نمیدونم اگه فکر میکنین جواب میده بروشور رو امضا کنیم یا یه کار بهتر خلاصه زود بجنبیم.
والا مملکتی که جلودارو پرچم دار ایران بودن تو المپیک توسط یه خانوم اینقدر افت داشته براشون دیگه از مجلسش لایحه های اسفناکتر از این هم بیرون بیاد هیچ بعید نیست. کلا نظام ضد زنی دارن درست میکنن که لنگه نداره. خدا پدر اعراب رو بیامرزه همون اول زنده به گور میکردن و مرگ یه بار و شیون یه بار بود همه هم گفتن بهشون جاهل. نه که دیگه مثل اینها که دادار دودور آزادی و عدل گستریشون گوش فلک رو کر کرده اما در عمل آن کار دیگر میکنند.

چه تلخ!

تمام آنچه به آنها وابسته ایم هم تمام میشوند که دلبستگیهایمان کمتر شوند به این خاکی که ریشه های ما را در خود جا نمیدهد. خسرو را همه میشناسیم با هامونش، با خانه ی سبزش، با دکلمه ی اشعار سهرابش و این آخر ها با اتوبوس شبش. او هم رفت. دیگر جز تنی چند برای سینمایمان هم کسی نمانده. چندی دیگر در این بوم، مردم طعمی از هنر را هم مزه مزه نتوانند کرد.

سلام

-  اومدم بگم که زنده ام. سرم هم تو این یک ماه که برگشتیم خیلی شلوغ بوده. یه جورایی مارکوپولو شده ایم. فقط جمعه ی قبل رو از کل آخر هفته ها تهران و خونه ی خودمون بودیم. غیر آخر هفته ها هم اگر تهران بودیم که بیشتر مهمون بودیم وگر نه مهمون داشتیم. هنوز وقت نکردم به خیلی ها خبر بدم که برگشته ایم.

 - احساس میکنم کم حرف شده ام کمی هم دلم تنگ است یا شاید هم گرفته.  یه جور احساس خاصه که نمیدونم چیه انگار که دلم اعصاب نداره. دلم خلوت و سکوت و تفکر و تو خود فرو رفتن و کمی تا قسمتی گریه میطلبد اما چرا هنوز نمیدونم. همین.

و اما، 

 تولده و تولده مبارکه و مبارکه

امروز شکیبا خانم ما متولد شده. فقط تبریک میگم چون با وجود تعریفهای بسیاری که ازش کردم دیگه بیشتر از این بگم برا خودش ممکنه خطرناک بشه، نه که فکر کنین من چشمم شوره ها!

فقط خواستم بگم خواهر کوچولوی نازنازی من:

خوب میخوام نظرتون رو در مورد یه موضوعی بدونم.

در انتخابات این دوره ریاست جمهوری امریکا دوست دارین خاله هیلاری برنده بشه یا عمو اوباما (اسامی برگرفته از یکی از پستهای لیشام)؟

شاید خیلی ها بگین به ما ربطی نداره که بخواهیم نظری داشته باشیم. اما من نظرتون رو از این دیدگاه میخوام بدونم:  
اینکه برای بار اول رئیس جمهور یکی از قدرتهای دنیا یه سیاهپوست باشه براتون جالبتر یا بهتره بگم دوست داشتنی تره یا اینکه یه خانوم باشه؟ در واقع چون رویداد چنین اتفاقی تو مملکت خودمون به دلایلی که بهتر از من میدونین لااقل به عمر ما قد نخواهد داد، حالا که دیدم یه جا دیگه این امکان فراهم شده خواستم نظرتون رو بدونم.

من شخصا، جدا از مسائل سیاسی و احزاب ته دلم ترجیح میدم خاله هیلاری برنده بشه، چون این سالها شاهد موفقیتهای چشمگیری در عرصه از بین رفتن تبعیض علیه سیاهپوستها بودم اما در عرصه تبعیض علیه زنان با وجود حرکتهای چشمگیر شاهد چنین رویداد بزرگی نبودم.

حالا دوست دارم نظر شما رو هم بدونم.